زندگی خیلی شبیه یه مدارمنطقیه؛ براساس حساب و کتاب رفتار میکنه... طبق یه فرمول خاص!

هرچیزی نتیجه ای باخودش داره؛ بالاخره تاثیر ورودی که دادی رو تو خروجی می بینی حالا یه کم اینور ,اونور... که اینم بخاطر تاخیر گیت های شرایط و عوامل و... است.

اما خوب مث هر مدار دیگه احتمال نویز هم بسته به شرایطی که توش هستی, نمیشه نادیده گرفت!!!

آره... زندگی همینه! این تویی که باید شرایط رو به نفع خودت تعریف کنی؛ شرایط پایدار و ناپایدار! تا بتونی خودتو از شرایط ناپایدار به پایدار نزدیکتر کنی...

توی این مدار باید همیشه حواست به ورودیهایی که میدی, رفتارایی که میکنی, حرفایی که میزنی باشه... واسه احتیاط هم بدنیست فیدبکی داشته باشی تا یه وقت همه چی رو به باد ندی!

باید از هازاردها غافل نشی... باید احتمالش تاجایی که میتونی کم و کمتر کنی... اما خوب نمیشه ازش فرار کرد... باید باهاش مسالمت آمیز کنار بیای... باید مدام اضافه و کم کنی تا نتیجه به هدفت نزدیک شه... باید از دست بدی؛ بدست بیاری... بخاطر هدفت... کش و قوس داره اما خوب...

آره زندگی یه مداره؛ یه مدار VLSI... شایدم بیشتر از اینها؛ یه VVVVVVLSI !

حتی آدمها هم سنکرون و آسنکرون دارن؛ باور کن... اما دیگه اینجا نمیشه گفت کدومش بهتره! بستگی به شرایط داره... اینکه زود دست به کار شی و عکس العمل نشون بدی یا نه بشینی سبک,سنگین کنی تا زمانش برسه اونوقت شاید کاری کردی...

ترکیب سنکرون و آسنکرون شاید نتیجه ی خوبی داشته باشه اما تلفاتی هم درپی... بهتره با هم کیش خودت بپری! مثلاً من آسنکرونم باگیت هایی با مینیمم تاخیر! اما نازگل سنکرون وبا ماکزیمـــــم تاخیر ممکن... پنج سالی میشه باهم دوستیم... گاهی اساسی رو نرومم.. و گاهی هم من روی نرو او حتماً !

بی بی گلانه: دیگه با این تفاسیر؛ لازم نیست بگم امروز چی خوندم؟!!

بیشتر از این هم  میشه این متنو ادامه داد با استدلالهای دقیق تر و منطقی؛ هرچی به فکرم رسید نوشتم... خستم؛ چشمام درد گرفته؛ امروز ده ساعت در حال قورت دادن فیلیپ فلاپ و هازارد وDHL و ایجاب و از این قبیل بودم! مگه این مغز بینواچقدر کشش داره؟

راستی بنظرم مغزم هم گاهی مثل شیفت رجیستر یا فیلیپ فلاپ عمل میکنه... حالا این که کدوم فیلیپ فلاپ مرددم!